|
In december 2006 stonden in zestig plaatsen in Nederland
mobiele ijsbanen opgesteld. In dezelfde tijd kwamen veel mensen, wegens gebrek
aan sneeuw, teleurgesteld terug van de ‘wintersportvakantie’. Het is
onmiskenbaar waar dat het klimaat verandert; de zomers worden warmer en de
winters in feite ook. Een tiental jaren geleden vroor het Nevelhorstmeer
(‘baggergat’) nog bijna geheel dicht en vonden velen vertier op de prachtige
ijsvlakte. Maar over vijftig jaren, zo voorspellen de deskundigen, zal de
noordelijke ijskap zomers geheel wegsmelten. Natuurijs lijkt tot het verleden
te behoren. Een en ander is de reden van de sterke opkomst van (mobiele)
kunstijsbanen. Skifanaten zoeken de sneeuw hogerop of verder weg.
Vroeger, ja vroeger was alles anders. De vele sloten, nog
vol van de herfstregens, vroren al vroeg in de winter dicht. Menigeen leerde
daar, met vallen en opstaan, zich op de schaats voort te bewegen. Als veiliger
schaatsplaatsen fungeerden ondergespoten schoolpleinen en bijvoorbeeld het triabasveld
bij de Polstraat. Meer geoefende schaatsers waagden zich op de ondergelopen
uiterwaarden, baggergaten en waaien. Dit was sport, spel en vermaak
tege-lijkertijd. Ieder op zijn of haar eigen manier: krabbelend achter een
stoel, baantjestrekkend, hakend aan een slinger van schaatsers of rustig en
stijlvol met z’n tweeën ‘zwierend’.
Vóór de ruilverkaveling in de jaren zestig van de vorige
eeuw, was er door de slechte af-watering in het buitengebied, veel
wateroverlast. Voor de schaatsliefhebbers een meevaller. Kilometerslange
tochten kon men maken, tot helemaal in Angerlo toe. Wel was het oppassen voor
het hier en daar boven het ijs uitstekende prikkeldraad!
Begin
jaren tachtig probeerde een groepje schaatsfanaten de gemeente over te halen
tot het treffen van eenvoudige voorzieningen voor een ijsbaan. Een vlak
terrein, omgeven door een dijkje, dat ’s winters snel onder water gezet kon
worden, zou al voldoende zijn. Tevergeefs, zelfs een handtekeningenactie kon de
verantwoordelijke wethouder niet vermurwen. De echte liefhebbers, zij die
eigenlijk het hele jaar door wel willen schaatsen, kunnen terecht bij de
overdekte kunstijsbanen. Maar vol nostalgie vertellen zij nog over het
schaatsen op natuurijs. Anrie Broere uit Didam is zo iemand. Zijn liefde voor
de schaatssport is uitgegroeid tot een verzamelwoede van letterlijk alles wat
(ooit) met het schaatsen te maken heeft (gehad). Hij verwierf er landelijke
bekendheid mee.
Volgende
onderwerp: Industrie
 |
