Didam - Brandweer

Vóór 1800 was er in Didam nauwelijks sprake van brandpreventie. Na de Franse tijd ver-anderde dat. Onder druk van Gedeputeerde Staten ontwikkelde het gemeentebestuur een be-leid met betrekking tot de preventie en het blussen van brand. In 1818 kwam een eerste reglement daaromtrent tot stand. Als er eenmaal brand was, dan bleef er niet veel anders over dan de verplichte burenhulp om met emmers water de brand te lijf te gaan, vaak tevergeefs. De huizen bestonden voor een groot deel uit hout, terwijl de daken veelal met stro gedekt waren. Het water kon uit sloten of extra voor dit doel gegraven kolken gehaald worden. Naast het vaststellen van het reglement besloot de raad dat alle schoorstenen van tijd tot tijd ‘geschouwd’ moesten worden om na te gaan of ze geveegd waren en in goede staat ver-keerden. In 1836 stelde de raad een nieuw brandreglement vast, gedetailleerder en concreter dan het vorige. Langzamerhand, voornamelijk onder voortdurende druk van de provincie, kreeg de gemeenteraad meer belangstelling voor het bestrijden van brand: het materieel en de personele bezetting werden uitgebreid en door het houden van oefeningen leerden de mannen beter te handelen bij brand.

Een belangrijke vooruitgang was het slaan van ‘brandpompen’. Deze werden op centrale plaatsen aangebracht, zodat ze goed bereikbaar waren. Het gebruik van sloten en brandkolken was niet altijd betrouwbaar: ’s zomers stond het water vaak te laag, ’s winters moest het ijs soms eerst kapotgehakt worden.

In 1905 besloot de raad tot het oprichten van een vaste brandweer met een vaste beloning. De training en motivatie van de brandweerlieden verbeterden daarmee, terwijl de raad beter grip kreeg op de effectiviteit van de brandbestrijding. Na de ambtsperiode van burgemeester Van de Poll ging de kwaliteit echter weer snel achteruit, hetgeen leidde tot een zeer kritisch rapport van de provincie. Burgemeester Kronenburg greep de initiatieven van zijn voorganger aan om een echte reorganisatie van de brandweer te bewerkstelligen.

De mobiliteit van de brandweer kwam pas na 1940 op gang. Er werden betere voertuigen aangeschaft, men ging zich meer toeleggen op brandpreventie, keuringen van openbare ge-bouwen en scholing van het personeel. Een eigen onderkomen werd verwezenlijkt met ruimten voor stalling en onderhoud van de voertuigen en een leslokaal. Met tal van ver-beteringen zoals de aansluiting van brandkranen op het waterleidingnet, de snelle com-municatie middels mobiele telefonie, het verder uitbreiden en in goede conditie houden van het materieel en de goede teambuilding van het personeel, kan gesteld worden dat het brand-weerkorps thans optimaal is voorbereid op zijn taak.

Bron:

Volgende onderwerp: Cultuur